Kimi zaman bir boşluk hisseder insan içinde...Konuşmak istediği o kadar çok şey vardır ki...
Anlatmak istediÄŸi...
O kadar uzun cümleler kurması gerekir ki...
Neresinden başlayacağını bilemez...
Nasıl başlayacağını...
Bir şarkı dinlemeye koyulur...
Ki şarkılar her zaman aynı tadı vermez...
Kimi zaman olduÄŸundan az...
Kimi zaman olduğundan çok....
İşte asıl mesele, o aynı şarkının her zaman verdiği tattan daha az tat verdiği o ana rastlamamaktır...
Hele de yalnızsan...
Hele bir de gece karanlıktaysan...
Saatlerce uykun gelmez...
Saatlerce düşünürsün...
Hani yalnız kalmak ister ya insan kimi zaman...
Aslında, o anda yanında olup da ondan ayrılıp biraz yalnız kalmak istediği kişinin varlığı bir güven verir insana...
Onun orda durduğunu bilirsin çünkü...
Döndüğünde bulacağını...
Ki ben buna yalnızlık demem...
Asıl yalnızlık, yalnız kalmak değildir aslında...
Geri döndüğünde onu bulamama korkusudur...