İnsanların seni sevmesinden korkmalısın aslında...
Hele bir de güveniyorlarsa.
Ben mesela...
Tam anlamışlar mıdır beni bilmiyorum...
Bazen olduğumdan iyi göründüm karşımdakilere...
Bazen olduğumdan kötü...
İyi zamanlarımda, başka insanlar da benim gibi olmak istediler...
Nasıl olacaklarsa artık...
Ben bile ben olmakta güçlük çekerken...
Kötü zamanlarımda rahattım...
Herşeyi çekinmeden söyledim...
Herşeyi yaptım tereddütsüz...
İnsan sevilmekten korkmalı aslında...
Çünkü sevilme telaşıdır yalanlar söyleten, maskeleri taktıran...
Sevilme telaşıdır ikiyüzlülüğe büründüren, eski resimleri yaktıran...
Eğer bir insanın seveni yoksa en özgür kişi odur aslında...
Kaybedecek birÅŸeyi de yoktur...
Dilediği gibi davranır...
Maskeye gerek duymaz...
Eski resimlerini yakmaz...
Hem sen
Kendinden utanıyorsan eğer
Daha çok sevilmek için saklıyorsan geçmişini
Çirkin göründüğün için eski resimlerini yakıyorsan
Kaybediyorsan seni sen yapan ÅŸeyleri
Çok sevilsen ne olur ki...
"Çok şey" mi kazanmış olursun...
Yoksa "çok şeyini" kaybetmiş mi...
İnsanların seni sevmesinden korkmalısın...
DoÄŸru...
Evet...
Ama asıl, insanları sevmemekten daha çok korkmalısın...
Bulamıyorsan bir güzellik, Tanrı'nın o eşsiz sanatında
Aramıyorsan Tanrı'nın güzelliğini, kendi ruhundan üflediği varlıklarda
Ki öyleyse büyük ihtimal mutsuzsundur da...
Ki öyleyse kaybedecek birşeyin de yokturdur...
Kazandığın hiçbirşey olmadığından dolayı...
Ki onlar
Kimi zaman olduklarından daha iyi görünmeye çalışırlar
Sen onları sevesin diye
Kimi zaman olduklarından daha kötü görünüp, bir nefret abidesine dönüşürler...
Sen onları farkedesin diye...
Bir insanı sevmek,
Onun "benliğini kaybettirmek için en kolay yoldur...
Ve bu yoldan en çok,
Kendi benliklerini kaybetmediğini ikide bir söyleyenler geçerler...
Ve geçtikleri o yollarda,
Kendilerinden önce geçenlerin kaybettiği "benliğini" bulurlar...
Beğenirler, alırlar...
Artık, benliğini kaybetmiş bir başkasının benliği olurlar...
Kendi benliklerini bırakıp-kaybettikleri yerde...
Çok defa kaybettim benliğimi...
Çok defa benliğini kaybetmişlerin benliğiyle yeni bir ben yaratmaya çalıştım...
Ve anladım sonunda,
Ki esasında,
Doğrularınla nefret edilmek,
Yalanlarınla sevilmekten daha güzel şeydir aslında...
Miraç YILDIRIM